این پروژه که امتداد آن باعث تشکیل وبسایت حاضر هم شده است، تلاشی برای ساخت یک آرشیو زیسته است؛ آرشیوی که نه رسمی است، نه کامل، و نه بی‌طرف. تلاش نمایشگاه« از آن‌جا که فراموشی...» بازنمایی تجربه حذف‌شده راویان، هنرمندان و فعالان فرهنگی پل سرخ بود که با گردآوری مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها، عکس‌های شخصی، خاطرات و صداهایی که در حافظه رسمی جایی نیافتند یا خیلی زود از آن پاک شدند. غیاب فیزیکی بسیاری از راویان خود به بخشی از فرم روایت تبدیل شد؛ غیاب به‌مثابه حضور دیگری. این نمایشگاه پل سرخ را چون جغرافیایی زنده احضارکرد: فضایی میان رؤیا و سقوط، میان اشتیاق و فرسودگی، میان صدایی که شنیده نمی‌شود و حضوری که همچنان ادامه دارد. اما این روایت از تاریخ تنها به گذشته نگاه نمی‌کند. در ساختار نمایشگاه، مخاطب نیز دعوت می‌شد تا خود نیز بخشی از فرآیند آرشیوسازی باشد: پرسش‌هایی که به مخاطب سپرده می‌شد، تأملاتی که در ذهنشان شکل می‌گرفت، و حتی صداهایی که ممکن بود در پاسخ زاده شوند. این حضور مشارکتی، ادامه همان رویکردی است که پل سرخ را زنده نگه داشت: ساخت جمعی معنا، خاطره و میل و فقدان.آرشیو دوم و زنده.
این نمایشگاه بر پایه‌ی یک آرشیو غیررسمی و زیسته شکل گرفت؛ آرشیوی که نه در نهادهای رسمی بایگانی شده و نه در روایت‌های تاریخی غالب جایی دارد. هدف ما نه بازسازی تاریخ، بلکه ساختن امکان‌هایی برای دیدن دوباره‌ی تاریخ است. در آن روایت، غیاب و حذف هم نمایش داده شدند، و هم خود به بخشی از زبان نمایشگاه‌ها بدل گشتند. در این چیدمان، «حضور» صرفاً فیزیکی نبود. با آن‌که بسیاری از راویان، هنرمندان و چهره‌های فرهنگی پل سرخ در صحنه غایب بودند، صداها، تصاویر، خاطرات و چهره‌های‌شان همچون یک جریان نامرئی در فضا جاری بود. مخاطب با قدم زدن در فضای نمایشگاه، با چیزی میان حضور و غیاب روبه‌رو می‌شد؛ حضوری از راه دور، از لایه‌ی دیگری از زمان و مکان.
حرکت مخاطب در فضای نمایشگاه آزاد بود. در برخی نقاط نمایشگاه، مخاطب دعوت می‌شد که مکث کند، بخواند، گوش دهد، یا حتی در ذهن خود چیزی را کامل کند. این چیدمان مشارکتی بود، چون قرار نیست تاریخ را فقط تماشا کنیم؛ باید به آن فکر کنیم، با آن مواجه شویم، یا حتی، در خلأ آن بایستیم.
آثار هنری، پرتره‌ها، صداها و اسناد، در کنار هم، چشم‌اندازی از تولیدات فرهنگی پل سرخ می‌سازند؛ از کافه‌ی تاج‌بیگم تا انجمن ادبی درّ دری و نشر دانش. بسیاری از این فضاها توسط جوانانی شکل گرفت که از مهاجرت به وطن برگشته بودند، و می‌خواستند با زبان هنر, خواندن و گفت‌وگو، سهمی در ساختن آینده داشته باشند. بازنمایی این تولیدات، بخشی از مبارزه‌ی آن‌ها با طرد و سکوت تاریخی است.
هر بند از این نمایشگاه، یک برش روایی از پل سرخ بود: از شکل‌گیری فضای فرهنگی در آن، تا لحظات فروپاشی و مهاجرت. این‌ها نه روایت‌های رسمی، که خرده‌روایت‌هایی هستند از کسانی که دیگر در آن فضا نیستند. پرتره‌های شهاب، پرفورمنس محسن، فیلم رضا، عکس‌ها، نوشته‌ها و کتاب‌ها، مکملی هستند تا تصویر گمشده‌ی پل سرخ را دوباره پدیدار می‌کنند. اما این ساختار، تنها بازخوانی یک آرشیو نبود. بلکه دعوتی بود به ساخت یک آرشیو دوم: از چشم مخاطب.